WiMax

WiMAX is een zeer flexibele nieuwe technologie voor radiotransmissie die voor veel verschillende toepassingen gebruikt kan worden. Het Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE) heeft daarvoor de standaard 802.16 ontwikkeld. IEEE is het instituut dat ook verantwoordelijk is voor de WLAN-802.11-standaard voor radionetwerken en diverse bedrade transmissietechnieken. WLAN is met name ontwikkeld voor gebruik binnen gebouwen. WiMAX daarentegen is bedoeld voor zogenaamde Wireless Metropolitan Area Networks die bestaan uit radiocellen binnen een straal tot 50 km en datatransmissiesnelheden tot 100 Mbit/s.

WiMAX biedt voor zowel netwerkoperators als eindgebruikers interessante mogelijkheden. Operators van GSM/UMTS-systemen en WLAN-hotspots kunnen WiMAX gebruiken om hun basisstations door middel van LOS op het dichtstbijzijnde relais of internet router aan te sluiten. Dit maakt dure kabelverbindingen overbodig. Voor eindgebruikers is WiMAX een aantrekkelijk alternatief voor DSL, wat meestal maar schaars beschikbaar is en in gebieden met een onderontwikkelde infrastructuur en op het platteland vaak helemaal ontbreekt. <

In tegenstelling tot de oudere systemen, is Mobile WiMAX ook nuttig voor de gebruikers van mobiele telefoons. De integratie van WiMAX en mobiele telefoon kan mobiele datadiensten als GPRS en UMTS aanvullen of zelfs vervangen. Mobile WiMAX kan worden gebruikt bij een snelheid tot 125 km/h en ondersteunt datatransmissiesnelheden tot 50 Mbit/s. Een overdrachtfunctie zorgt ervoor dat de verbinding niet verbroken wordt wanneer de gebruiker een zone passeert die onder een ander WiMAX basisstation valt. Samsung heeft een belangrijke rol gespeeld in de verdere ontwikkeling van WiMAX. In Korea is al enige tijd geleden onder de naam WiBro (Wireless Broadband) een standaard voor mobiele breedband datadiensten ontwikkeld, die door IEEE grotendeels is overgenomen voor de standaardisering van Mobile WiMAX.